தண்ணீர் திவால்: மனிதகுலம் எதிர்நோக்கும் மாபெரும் நீர் நெருக்கடி

உலகம் இன்று போர், வறுமை, தொற்றுநோய்களைப் போல மிகக் கொடிய, ஆனால் அமைதியான ஆபத்தைச் சந்தித்துக்கொண்டிருக்கிறது. இதனை உலகளாவிய நீர் பொருளாதார ஆணையமும் (Global Commission on the Economics of Water) ஐ.நா. சபையும் வெளியிட்டுள்ள புதிய ஆய்வறிக்கைகள் ‘தண்ணீர் திவால்’ (Water Bankruptcy) என்று குறிப்பிடுகின்றன. நாம் வங்கிக் கணக்கில் உள்ள பணத்தைத் தீர்ப்பது போல, புவியின் நீர் ஆதாரங்களை அதன் மறுசுழற்சி வேகத்தை விட மிக வேகமாகத் தீர்த்துவருகிறோம் என்பதே இதன் பொருள்.

நீர் சுழற்சியின் சிதைவு: என்ன நடக்கிறது?

புவியில் நீர் என்பது ஒரு முடிவில்லாத சுழற்சி என்று நாம் இதுவரை நம்பிவந்தோம். கடலில் இருந்து ஆவியாகும் நீர், மழையாகப் பொழிந்து, ஆறுகள் வழியாக மீண்டும் கடலை அடையும். ஆனால், மனிதர்களின் செயல்பாடுகளால் இந்தச் சமநிலை முதல்முறையாக வரலாற்றில் உடைந்துவிட்டது.

ஆய்வுகளின்படி, நிலத்தடி நீர் மட்டம் உலகெங்கிலும் கற்பனை செய்ய முடியாத வேகத்தில் சரிந்துவருகிறது. நாம் நிலத்தடியிலிருந்து எடுக்கும் தண்ணீரின் அளவு, மழை மூலமாக மீண்டும் புவிக்குள் செல்லும் அளவை விட பன்மடங்கு அதிகம். இது நீர் இருப்பு தீர்ந்துபோக வழிவகுக்கிறது.

பசுமை நீரின் முக்கியத்துவம்

இந்த ஆய்வறிக்கைகளில் சொல்லப்பட்டுள்ள மிக முக்கியமான விஷயம் ‘பசுமை நீர்’ குறித்ததாகும். நாம் பொதுவாக ஆறுகள், ஏரிகள் மற்றும் நிலத்தடி நீரை மட்டுமே ‘நீல நீர்’ என்று கருதி சேமிக்க நினைக்கிறோம். ஆனால், மண்ணில் உள்ள ஈரப்பதமும் தாவரங்கள் மூலமாக வளிமண்டலத்துக்குச் செல்லும் நீரும் "பசுமை நீர்" எனப்படுகிறது.

உலகளாவிய மழையளவில் பாதியளவு இந்த பசுமை நீர் மூலமாகவே கிடைக்கிறது. காடுகளை அழிப்பதாலும், நிலப்பரப்புகளைக் கான்கிரீட்மயமாக்குவதாலும் இந்த நீர் ஆவியாதல் சுழற்சி பாதிக்கப்பட்டுள்ளது. இதன் விளைவாக, மேகங்கள் உருவாகும் முறையே மாறிவிட்டது. வறண்ட இடங்கள் இன்னும் வறட்சியாகவும், ஈரப்பதமான இடங்களில் திடீர் பெரு வெள்ளமும் ஏற்படுவதற்கு இதுவே முதன்மைக் காரணம்.

உணவுப் பாதுகாப்பும் பொருளாதாரச் சரிவும்

தண்ணீர்ப் பற்றாக்குறை என்பது வெறும் குடிநீரோடு நின்றுவிடவில்லை. இது உலகப் பொருளாதாரத்தின் அச்சாணியையே அசைக்கக் கூடியது. உலகின் 50 சதவீதத்துக்கும் அதிகமான உணவு உற்பத்தி, நீர்த் தட்டுப்பாடு நிலவும் பகுதிகளில் நடைபெறுகிறது. நீர் சுழற்சி சீர்குலையும்போது, பயிர்கள் கருகும். இது உலக அளவில் மாபெரும் உணவுப் பஞ்சத்துக்கு வித்திடும். வரும் ஆண்டுகளில், கோதுமை, அரிசி போன்ற அத்தியாவசியப் பயிர்களின் விளைச்சல் பெருமளவு குறையும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. இந்த நீர் நெருக்கடியை நாம் சரிசெய்யத் தவறினால், வரும் 2050ஆம் ஆண்டுக்குள் உலக நாடுகளின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி சராசரியாக 8% குறையும். குறைந்த வருமானம் கொண்ட நாடுகளில் இந்த இழப்பு 15% வரை இருக்கலாம்.

தண்ணீர் ஏன் 'திவால்' ஆகிறது? - காரணங்கள்

இந்த நெருக்கடிக்கு மூன்று முக்கிய காரணங்கள் சுட்டிக்காட்டப்படுகின்றன:

• தவறான மானியங்கள்: உலகெங்கிலும் உள்ள அரசுகள் தொழில்துறையில் தண்ணீரை அளவுக்கு அதிகமாகப் பயன்படுத்துவதற்கு மறைமுகமாக மானியங்களை வழங்குகின்றன. இது தண்ணீரை மிக மலிவான அல்லது இலவசப் பொருளாகப் பார்க்க மக்களைத் தூண்டுகிறது.

• காலநிலை மாற்றம்: புவி வெப்பமாதலால் நீர்நிலைகள் வேகமாக வறண்டுபோகின்றன. பனிப்பாறைகள் உருகுவது நதிநீர் ஓட்டத்தை நிலையற்றதாக்கி உள்ளது.

• அதிகப்படியான நுகர்வு: நவீனத் தேவைகளுக்காகவும், ஆடம்பரப் பயன்பாட்டுக்காகவும் நிலத்தடி நீர் எந்தவிதக் கட்டுப்பாடும் இன்றி உறிஞ்சப்படுகிறது.

முன்மொழியப்படும் தீர்வுகள்

ஐ.நா. சபை இந்த ‘திவால்’ நிலையிலிருந்து மீளப் பல பரிந்துரைகளை வழங்கியுள்ளது:

1. நீரின் உண்மையான விலை: தண்ணீரின் உண்மையான மதிப்பைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். தண்ணீரை வீணாக்கும் பெரிய நிறுவனங்களுக்குக் கடும் அபராதம் விதிக்கப்பட வேண்டும். அதே சமயம், எளிய மக்களுக்கான குடிநீர் உரிமை பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.

2. புதிய விவசாயத் தொழில்நுட்பங்கள்: சொட்டுநீர்ப் பாசனத்தாலும், குறைந்த நீரிலும் விளையும் மாற்றுப் பயிர்களை விவசாயிகளிடம் கொண்டுசேர்க்க வேண்டும்.

3. இயற்கை சார்ந்த தீர்வுகள்: சதுப்பு நிலங்களைப் பாதுகாப்பதும், காடுகளை உருவாக்குவதும் மட்டுமே பசுமை நீர் சுழற்சியை மீண்டும் நிலைநிறுத்த முடியும்.

4. சர்வதேச நீர் ஒப்பந்தங்கள்: ஆறுகள் ஒரு நாட்டுக்கு மட்டும் சொந்தமானவை அல்ல. அவை உலகளாவிய பொதுச்சொத்து என்ற ரீதியில், நாடுகள் ஒன்றிணைந்து நீர் மேலாண்மை ஒப்பந்தங்களைச் செயல்படுத்த வேண்டும்.

‘தண்ணீர் திவால்’ என்பது நாம் எதிர்காலத்தில் சந்திக்கப்போகும் ஒரு எச்சரிக்கை அல்ல; நாம் ஏற்கனவே அதன் தொடக்கத்தில் இருக்கிறோம். இயற்கையின் வளங்களை நாம் ஒரு சேமிப்புக் கணக்கைப் போலக் கருதி, அதில் இருப்பதற்கும் அதிகமாகச் செலவழித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

நாம் இப்போது விழித்துக்கொண்டு, நீர் மேலாண்மையில் புரட்சிகரமான மாற்றங்களைக் கொண்டுவராவிட்டால், வரலாறு நம்மை ‘தண்ணீரைத் தொலைத்த தலைமுறை’ என்றே அடையாளப்படுத்தும்.