எண்ணெய்க்கான பேராசை உலகை எப்படிச் சீரழிக்கிறது?

டொனால்டு ட்ரம்ப் ஈரான் மீது நடத்தும் தாக்குதல்களை வெறும் தற்காலிக அரசியல் முடிவாக மட்டும் பார்க்கக் கூடாது. கடந்த ஒரு நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக மேற்காசிய நாடுகள் மற்றும் ஆசியப் பகுதிகளில் மேற்கத்திய நாடுகள் காட்டி வரும் அதீத ஆர்வம் எதனால் உருவானது? வெளிநாட்டு அரசாங்கங்கள் இந்தப் பிராந்தியங்களைத் தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க ஏன் இவ்வளவு முயற்சிக்கின்றன? இவை அனைத்தும் ஏதோ தற்செயலாக நடக்கும் அரசியல் மாற்றங்கள் அல்ல. இவை அந்த நாடுகளின் தரைக்குக் கீழே புதைந்து கிடக்கும் கச்சா எண்ணெய் எனும் கருப்புத் தங்கத்துடன் நெருங்கிய தொடர்புடையவை.

1953: கசப்பான வரலாற்றின் தொடக்கம்

ட்ரம்பின் போர் நோக்கங்கள் குழப்பமானவை, ஏன் அவரே புரிந்துகொள்ள முடியாதவை என்று கூடச் சொல்லலாம். ஆனால், இன்று ஈரான் ஏன் ‘மேற்கத்திய நாடுகளின் எதிரி’யாகப் பார்க்கப்படுகிறது என்பதை அறிய நாம் 1953ஆம் ஆண்டுக்குச் செல்ல வேண்டும். அப்போது ஈரானில் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முகம்மது மொசாடெக் தலைமையிலான ஜனநாயக அரசு இருந்தது. அந்த அரசு 'ஆங்கிலோ-ஈரானியன் ஆயில்' நிறுவனத்தைத் தேசியமயமாக்க முயன்றது. அதாவது, தனது நாட்டின் இயற்கை வளத்தை ஒரு வெளிநாட்டுச் சக்தி திருடுவதைத் தடுக்க முயன்றார் மொசாடெக்.

இதனால் ஆத்திரமடைந்த வின்ஸ்டன் சர்ச்சிலின் பிரிட்டிஷ் அரசு, அமெரிக்காவின் சிஐஏ அமைப்பைத் தூண்டிவிட்டு ஈரானில் ஒரு சதிப்புரட்சியை நடத்தியது. மொசாடெக்கின் ஆட்சியைக் கவிழ்த்துவிட்டு, மேற்கத்திய நாடுகளுக்குச் சாதகமான ஷா மன்னரை மீண்டும் ஆட்சியில் அமர்த்தியது. 1954இல் அந்த எண்ணெய் நிறுவனம் 'பிரிட்டிஷ் பெட்ரோலியம்' (BP) என்று பெயர் மாற்றப்பட்டது. 1953இல் நடந்த அந்த அநீதியான சதி மற்றும் ஷா மன்னரின் சர்வாதிகார அடக்குமுறைகளால் ஏற்பட்ட கோபமே 1979இல் ஈரானியப் புரட்சிக்கு வித்திட்டது. அந்தப் புரட்சியைப் பயன்படுத்தி மதத்தலைவர்கள் ஆட்சியைக் கைப்பற்றினர். எண்ணெய்க்காக ஈரானின் ஜனநாயகத்தை அன்று நசுக்காமல் இருந்திருந்தால், இன்று அந்த நாடு மதவாதிகளின் கையில் சிக்கியிருக்காது.

முதலாளித்துவமும் ‘சுதந்திரச் சந்தை’ எனும் பொய்யும்

வரலாற்றில் சொல்லப்பட்ட மிகப்பெரிய பொய்களில் ஒன்று, முதலாளித்துவமும் சுதந்திரச் சந்தையும் ஒன்று என்பதுதான். உண்மையில் இங்கு நடப்பது வளங்களைச் சூறையாடுவது மட்டுமே. வளங்களை எதிர்க்கும் நாடுகளுக்கு எதிராகக் காவல்துறை, ராணுவங்கள் மற்றும் கொலைப் படைகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. ஏழை நாடுகளின் லாபங்கள் வல்லரசு நாடுகளுக்கு மாற்றப்படுகின்றன.

தொழிலாளர்களை அச்சுறுத்துவது, நுகர்வோரை ஏமாற்றுவது, இயற்கை வளங்களுக்கு வாடகை வசூலிப்பது, பூமியின் சுற்றுச்சூழலைச் சீரழிப்பது - இவை எதிலுமே ‘சுதந்திரம்’ இல்லை. இது முழுக்க முழுக்க வன்முறை சார்ந்தது. பணக்காரர்கள் சிக்கலில் இருக்கும்போது அரசு அவர்களைக் காப்பாற்றும், ஆனால் ஏழைகள் தங்களைக் காத்துக்கொள்ள வேண்டும் அல்லது அழிய வேண்டும். உலகிலுள்ள ராணுவ வலிமை என்பது வங்கிகள், பங்குதாரர்கள் மற்றும் பெருநிறுவனங்களுக்கு எண்ணெய் லாபத்தைச் சரியாகக் கொண்டு சேர்ப்பதற்காகவே பெரும்பாலும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

பரப்புரை மற்றும் தலைவர்கள் உருவாக்கம்

இந்த எண்ணெய் அரசியலைத் தக்கவைக்க, ஊடகங்கள் மற்றும் சமூக ஊடகங்கள் மூலம் மக்களின் எண்ணங்கள் திசைதிருப்பப்படுகின்றன. இரக்கமற்ற, போர்வெறி கொண்ட மனிதர்கள் தலைவர்களாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதை இந்த அமைப்புகள் உறுதி செய்கின்றன. ஏனெனில், அத்தகைய நபர்கள் மட்டுமே மனித உயிர்களைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல், மூலதன லாபத்துக்காக எண்ணெய் விநியோகத்தைத் தடையின்றித் தொடருவார்கள். அவர்களுக்கு எதிராகப் பேசுபவர்கள் அரக்கர்களாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள்.

மாற்றத்துக்கான மக்கள் விருப்பம்

உலகில் 89% மக்கள் காலநிலை மாற்றத்தைத் தடுக்கத் தீவிர நடவடிக்கை எடுக்க விரும்புகிறார்கள் என்று ஒரு ஆய்வு கூறுகிறது. கோவிட்-19 பெருந்தொற்றின் போது, பொருளாதார வளர்ச்சியை விட ஆரோக்கியம் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்புக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் ஒரு புதிய உலகை மக்கள் விரும்பினர். ஆனால் அரசாங்கங்களோ, பழைய சீரழிந்த நிலையை மீண்டும் கொண்டுவர பில்லியன்களைச் செலவிட்டன.

புதைபடிவ எரிபொருட்களும் ஜனநாயக வீழ்ச்சியும்

எண்ணெய் மற்றும் நிலக்கரித் தொழில்கள் இன்று பசுமைத் தொழில்நுட்பங்களால் அச்சுறுத்தப்படுகின்றன. அதனால், அவை அரசாங்கங்கள் மற்றும் ஊடகங்கள் மீதான தங்கள் பிடியை இன்னும் இறுக்கியுள்ளன. அரசியல் இன்று முன்பை விடக் கடுமையானதாகவும், சகிப்புத்தன்மை அற்றதாகவும் மாறியுள்ளது. உலகில் ஜனநாயகம் பின்னோக்கிச் செல்வதற்கு இந்தப் புதைபடிவ எரிபொருள் நிறுவனங்களே முக்கியக் காரணம்.

எண்ணெய், முதலாளித்துவத்தை உருவாக்கவில்லை, ஆனால் அதை ஊக்கப்படுத்தி வலிமைப்படுத்தியது. எண்ணெய்யைச் சார்ந்திருப்பதை நாம் குறைக்கும்போது, உலகிலுள்ள பல வன்முறையான உறவுகளை நம்மால் சீர்குலைக்க முடியும். சர்வாதிகாரிகள், போர் இயந்திரங்கள், படுகொலைகள் மற்றும் அணுசக்தி அச்சுறுத்தல்களுக்கான எரிபொருளை நாம் நிறுத்த வேண்டும். நிச்சயமாக இது மட்டும் போதாது; எதிர்காலத்தில் நீர் மற்றும் நிலத்துக்காகப் போர்கள் வரலாம். ஆனால், எண்ணெய் அரசியலை ஒழிப்பது மிகப்பெரிய மாற்றத்தை உண்டாக்கும்.

அவசரகால நடவடிக்கை தேவை

அரசியல் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் ஆகிய இரண்டு நெருக்கடிகளும் ஒன்றே. நாடுகள் போர்க்காலத்தில் எப்படிச் செயல்படுமோ, அதே போன்ற அவசரத்துடன் நாம் செயல்பட வேண்டும். நமது வாழ்விலிருந்து புதைபடிவ எரிபொருட்களை முற்றிலும் அகற்றுவதற்கான அவசரத் திட்டங்களை உருவாக்க வேண்டும்.

2022இல் ஏற்பட்ட ஒரு சாதாரண எண்ணெய் விலை உயர்வால் ஏற்பட்ட கூடுதல் செலவு, 2050க்குள் ‘நிகர பூஜ்ஜிய’ இலக்கை எட்டத் தேவையான முழுச் செலவுக்குச் சமம் என்று ஆய்வுகள் கூறுகின்றன. நாம் எண்ணெய் விலை உயர்வுக்குப் பணத்தைக் கொட்டுவதால் நமக்கு எதுவும் கிடைக்கப் போவதில்லை. ஆனால், அந்தப் பணத்தைப் பசுமை ஆற்றலுக்குச் செலவிட்டால், நமக்கு மலிவான மற்றும் பாதுகாப்பான மின்சக்தி கிடைக்கும்.

புதைபடிவ எரிபொருள் இயந்திரத்தைத் தோற்கடிப்பது எளிதல்ல. அதிகாரமும் மூலதனமும் நம்மைத் தடுக்கத் தங்களால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்யும். போராட்டங்கள் நசுக்கப்படலாம், போராளிகள் கொல்லப்படலாம். ஆனால், வளங்களின் மீதான இந்தக் கட்டுப்பாடே அரசியலின் உயிர்நாடி.

புதைபடிவ எரிபொருட்களின் குவிக்கப்பட்ட சக்திதான், மையப்படுத்தப்பட்ட அரசியல் அதிகாரத்துக்கு வழிவகுக்கிறது. நாம் புதைபடிவ எரிபொருட்களைச் சார்ந்திருக்கவில்லை என்றால், இன்று ட்ரம்ப், புடின் அல்லது நெதன்யாகு போன்றவர்கள் இவ்வளவு அதிகாரத்துடன் இருந்திருக்க மாட்டார்கள். புதைபடிவ எரிபொருட்கள் உலகைச் சர்வாதிகாரத்தை நோக்கித் தள்ளுகின்றன. அந்தத் தேவையை நாம் தகர்த்தால், இன்றைய கொடுங்கோன்மைகளை நம்மால் வீழ்த்த முடியும். பசுமையான, தூய்மையான, மலிவான, அன்பான மற்றும் நியாயமான ஒரு அழகான உலகத்தை நம்மால் உருவாக்க முடியும்.